ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

 

ΕΙΝΑΙ γεγονός παραδεκτόν εις ολόκληρον τον Ελληνισμόν ότι κατά την 20ην Ιουλίου του 1974 διεπράχθη προδοσία εις βάρος της Κύπρου, αποτελέσματα της οποίας υπήρξαν:

    1.- Η εισβολή των Τούρκων εις την Κύπρον.

    2.- Η κατοχή εκ μέρους αυτών του 40 τοις εκατό του Κυπριακού εδάφους και

    3.- Η προσφυγοποίησις 220.000 Ελλήνων.

ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟΝ του 1974, αναμφισβήτως διεπράχθη προδοσία πρωτοφανούς εκτάσεως. Ίσως δε είναι η μεγαλυτέρα εις καταστροφικότητα προδοσία που υπέστη ο Ελληνισμός κατά την διαδρομήν της τρισχιλιετούς και πλέον ιστορίας του. Και τούτο, διότι ουδεμία προδοσία εις ολόκληρον την Ελληνικής ιστορίαν έχει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που διακρίνουν την προδοσίαν του 1974. Εις οιανδήποτε ζοφεράν περίοδον της Ελληνικής ιστορίας και αν ανατρέξωμεν και μετά προσοχής μελετήσωμεν, δεν θα ανεύρωμεν τα στοιχεία που συνθέτουν την προδοσία του 1974. Εις την προκείμενην περίπτωσην παρουσιάζεται το παράδοξον όσον και πρωτοφανές γεγονός, σύμπας ο Ελληνισμός να ομιλή περί προδοσίας χωρίς όμως οι υπεύθυνοι φορείς της εξουσίας να προχωρούν εις την δικαστικής διαλεύκανσιν της υποθέσεως και ως εκ τούτου εις τον καταμερισμόν των ευθυνών εις τους πρωταγωνιστήσαντας και συμπράξαντας εις την προδοσίαν αυτήν.

 

ΜΕΧΡΙ σήμερον πολλά δημοσιεύματα γύρω από την προδοσίαν της Κύπρου έχουν δει το φως της δημοσιότητος. Όλα όμως, κατά την άποψίν μας, υπήρξαν ή ελλιπή ή μονόπλευρα και ως κύριον σκοπόν είχον την δημιουργίαν λανθασμένης εντυπώσεως, ως προς το ποίους βαρύνει η ευθύνη της προδοσίας της Κύπρου. Τοιουτοτρόπως εδημιουργήθη μία εσφαλμένη εντύπωσις εις το ευρύ αναγνωστικόν κοινόν δια τους υπεύθυνους της προδοσίας της Κύπρου. Συνέπεια δε αυτής είναι το εξής παράξενον φαινόμενον -το οποίο η λογική ανατρέπει- ότι δηλαδή όλοι οι “αιτούντες” και “μη αιτούντες” το άνοιγμα του φακέλου της Κύπρου, δεν διστάζουν να κατονομάζουν ως προδότην εις την περίπτωσην αυτήν τον Δημ. Ιωαννίδην, αποφεύγωντας επιμελώς να κατονομάσουν και άλλους συνυπευθύνους του ενδεχομένως, καθώς και να τεκμηριώσουν την καταγγελίαν των. Εδώ όμως γεννάται εν ερώτημα. Αν ο Δημ. Ιωαννίδης είναι ο προδότης εις την υπόθεσην αυτήν και γνωστού όντος ότι ούτος έχει καταδικασθή εις θάνατον δια την συμμετοχήν του εις το κίνημα της 21ης Απριλίου 1967 -ποινή οι οποία μετετράπη εις ισόβια- τι πρόβλημα θα δημιουργείτο αν εδικάζετο και δια την προδοσίαν της Κύπρου; Μήπως κατ’ αυτόν τον τρόπον θέλουν να προστατεύσουν τον Ιωαννίδην από μίαν νέαν καταδίκη; Θα ήτο αφέλεια να υποστηριχθή το τοιούτον. Άρα κάτι άλλο συμβαίνει. Άλλοι προστατεύονται δια της μη διερευνήσεως της υποθέσεως της Κύπρου.

ΕΠΕΙΔΗ λοιπόν πιστεύομεν, αφ’ ενός μεν ότι η ακολουθηθείσα τακτική δεν εξυπηρετεί το πραγματικόν Εθνικόν συμφέρον, αφ’ ετέρου δε ότι είναι δυνατόν δι’ αυτής, δηλαδή δια της διαρκούς αναστολής, ότι επεδιώκετο η ματαίωσις της διεξαγωγής δικαστικής ερεύνης και κατά συνέπειαν η ουσιαστική συγκάλυψις των υπευθύνων δια την προδοσίαν της Κύπρου, απεφασίσαμεν την έκδοσιν του παρόντος. Τα στοιχεία επί των οποίων εστηρίχθημεν δια την δια την παρούσαν έρευναν καλύπτουν το διάστημα από τον Ιούλιον του 1974 και εντεύθεν μέχρι και του Δεκεμβρίου του 1989. Βάσει λοιπόν των ανωτέρω στοιχείων, δίδομεν εις το ανά χείρας βιβλίον την πραγματικήν εικόνα των διαδραματισθέντων κατά την κρίσιμον εκείνην εποχήν του Ιουλίου του 1974, ευελπιστούντες ότι εκπληρούμεν πρώτον το καθήκον μας προς την Ιστορίαν και δεύτερον ότι ικανοποιούμεν το αίτημα των καιρών, να γνωσθή η αλήθεια δια την προδοσίαν της Κύπρου.

 

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Uncategorized. Ετικέτες: . Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο
Αρέσει σε %d bloggers: